Indien ZARONTIN alleen gebruikt wordt bij gemengde vormen van epilepsie, kan de frequentie van de grand mal aanvallen bij sommige patiënten stijgen. In dit geval is het aanbevolen ZARONTIN met een ander anti-epilepticum te combineren.

Zoals met andere anti-epileptica is het belangrijk om geleidelijk aan de dosis te verhogen of te verlagen, alsook geleidelijk aan een andere medicatie te starten. Het plots onderbreken van de behandeling kan een toestand van absence-aanval (petit mal) bespoedigen. De patiënten onder ethosuximide moet worden opmerkzaam gemaakt op het belang de voorgeschreven dosering nauwkeurig te respecteren.

Daar bloeddyscrasieën, waaronder sommige gevallen met fatale afloop, werden gerapporteerd, moet regelmatig een bloedonderzoek worden uitgevoerd.

Indien tekens of symptomen van infectie (bijv. keelpijn, koorts) optreden, moet ook hier een bloedonderzoek uitgevoerd worden. Er moet aan de patiënten meegedeeld worden hun arts onmiddellijk te contacteren in geval van tekens en/of symptomen van infectie (bijv. keelpijn, koorts) die het bestaan van een infectie doen vermoeden.

Ethosuximide kan morfologische en functionele leverstoornissen bij dieren veroorzaken. Bij de mens werden afwijkingen van de lever- en nierfuncties gerapporteerd. ZARONTIN moet met extreme voorzichtigheid worden toegediend aan patiënten met een nier- of leveraandoening. Urineonderzoeken en levertesten moeten regelmatig worden uitgevoerd.
Bij diabetici moet rekening worden gehouden met het suikergehalte in de siroop, hetzij 3 g per 5 ml.

Gevallen van lupus erythematodes disseminatus werden met ethosuximide gemeld. De arts moet zich van deze mogelijkheid bewust zijn.

Ernstige huidreacties, waaronder het Stevens-Johnson syndroom (SJS), werden gemeld tijdens de behandeling met ethosuximide. Het SJS kan fataal zijn. De symptomen treden over het algemeen op binnen de 28 dagen, maar kunnen ook later optreden. De behandeling met ethosuximide moet worden stopgezet van zodra een huiduitslag verschijnt waarvoor geen alternatieve etiologie gedefiniëerd kan worden.
 
Een geneesmiddelenreactie met eosinofilie en systemische symptomen (DRESS) werd gemeld na blootstelling aan ethosuximide. Het DRESS-syndroom bestaat uit een combinatie van drie of meer van de volgende tekenen: huidreactie (zoals huiduitslag of exfoliatieve dermatitis), eosinofilie, koorts, lymfadenopathie en één of meerdere systemische complicaties zoals hepatitis, nefritis, pneumonie, myocarditis en pericarditis. Het DRESS-syndroom kan soms fataal zijn. Bij verdenking van  DRESS moet de behandeling met ethosuximide worden stopgezet.

Suïcidale gedachten en suïcidaal gedrag zijn gemeld bij patiënten behandeld met anti-epileptica en dit voor diverse indicaties. Een meta-analyse van gerandomiseerde placebo-gecontroleerde studies over anti-epileptica heeft een licht verhoogd risico op suïcidale gedachten en suïcidaal gedrag aangetoond. Het mechanisme van dit risico is niet bekend en de beschikbare gegevens sluiten de mogelijkheid van een verhoogd risico met ethosuximide niet uit.

Patiënten dienen daarom te worden gecontroleerd op tekenen van suïcidale gedachten en suïcidaal gedrag en een geëigende behandeling dient te worden overwogen. Patiënten (en hun verzorgers) dient geadviseerd te worden medische hulp te vragen bij het verschijnen van tekenen die wijzen op suïcidale gedachten en suïcidaal gedrag.

Bevat sucrose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als fructose-intolerantie, glucose-galactose malabsorptie of sucrase-isomaltase insufficiëntie dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.

Bevat natrium. Dit geneesmiddel bevat 6,2 mg natrium per 5 ml. Voorzichtigheid is geboden bij patiënten met een gecontroleerd natriumdieet.

ZARONTIN mag worden toegediend in combinatie met andere anticonvulsiva in geval van coëxistentie van andere epileptische vormen en van absence-aanvallen.

Aangezien ethosuximide een substraat is van CYP3A4 en ZARONTIN met andere anti-epileptische geneesmiddelen kan interfereren, kunnen periodieke gehaltebepalingen van deze geneesmiddelen noodzakelijk zijn (bijv. ethosuximide kan het fenytoïnegehalte verhogen, valproïnezuur kan het ethosuximidegehalte verhogen of verlagen, carbamazepine en fenobarbital kunnen het ethosuximidegehalte verlagen).

Het gelijktijdige gebruik van ethosuximide en alcohol of sedativa heeft een bijkomende depressieve werking op het CZS en moet vermeden worden.

Zwangerschap
Ethosuximide dringt door in de placenta.
Onderzoeken hebben een mogelijke correlatie aangetoond tussen het gebruik van anticonvulsiva bij de epileptische vrouw en een toename van neonatale misvormingen zoals gespleten verhemelte en hartafwijkingen. Geboorteafwijkingen zijn gemeld met ethosuximide.

Er dient rekening te worden gehouden met het feit dat de anti-epileptische therapie niet kan worden onderbroken wegens gevaar voor een aanval of onevenwichtige behandeling, wat op zichzelf gevaarlijk is voor de ontwikkeling van het embryo of de foetus.

Alvorens de behandeling met ZARONTIN te starten bij epileptische vrouwen die zwanger kunnen worden, dient het risico-batenprofiel geëvalueerd te worden.

Borstvoeding
Omdate concrete gegevens ontbreken, wordt de toediening van ZARONTIN tijdens de borstvoedingsperiode afgeraden.

Ethosuximide wordt met de moedermelk uitgescheiden. Aangezien zijn effecten bij de pasgeborene niet bekend zijn, is voorzichtigheid geboden bij toediening van ethosuximide tijdens de borstvoedingsperiode. Ethosuximide dient tijdens de borstvoedingsperiode enkel te worden toegediend indien de mogelijke voordelen voor de patiënt groter zijn dan de mogelijke risico's voor de pasgeborene.

Ethosuximide kan de mentale of fysieke vermogens schaden, die vereist zijn bij het uitvoeren van potentieel gevaarlijke taken, zoals het besturen van een voertuig, gebruik van machines, of van andere taken die waakzaamheid vereisen. De patiënt dient hiervan op de hoogte te worden gebracht.

Acute overdosering kan volgende symptomen veroorzaken: misselijkheid, braken, vertigo, somnolentie, gestoorde coördinatie, irritabiliteit, nervositeit, diarree, hoofdpijn en CZS-depressie met inbegrip van coma met ademhalingsdepressie. Een verband tussen de toxiciteit van ethosuximide en zijn plasmawaarden werd niet vastgesteld. De therapeutische waarden liggen tussen 40 en 100 mcg/ml, hoewel er hoge waarden van 150 mcg/ml, zonder enig teken van toxiciteit, werden gerapporteerd.
Als behandeling kan men de patiënt laten braken of een maagspoeling uitvoeren (behalve als de patiënt snel verzwakt, comateus of convulsief is), actieve houtskool toedienen of een catharticum toepassen met een algemene ondersteunende behandeling.
Hemodialyse kan nuttig zijn. Geforceerde diurese en totale transfusie zijn ondoeltreffend.
Na normalisatie van de serumspiegels, tussen 40 en 100 mcg/ml, dient de patiënt zijn behandeling met ZARONTIN te hervatten. Het risico op status epilepticus bij plotse, totale stop van alle medicaties, is reëel. Het plotseling stopzetten van de anticonvulsieve behandeling kan aanleiding geven tot een absence-aanval (petit mal).

ZARONTIN (ethosuximide) is een anticonvulsivum dat behoort tot de familie van de succinimiden. De scheikundige naam is alfa-ethyl-alfa-methyl-succinimide.

Farmacotherapeutische categorie: anti-epileptica, derivaten van succinimiden, ATC-code: N03AD01.

Ethosuximide onderdrukt de paroxysmale piekgolfactiviteit, die met een kort bewustzijnsverlies gepaard gaat, karakteristiek voor absence-aanvallen (petit mal), tot 3 cycli/seconde.
De frequentie van de epileptiforme aanvallen wordt klaarblijkelijk verminderd door onderdrukking van de motorische cortex en door een verhoging van de drempel van het centraal zenuwstelsel voor de convulsieve stimuli.

In een dubbelblind, gerandomiseerd onderzoek van 20 weken bij 453 kinderen van 2,5 tot 13 jaar oud bij wie onlangs juveniele absence-epilepsie werd vastgesteld, werden de werkzaamheid, de tolerantie en neuropsychologische effecten onderzocht van ethosuximide, valproïnezuur en lamotrigine als monotherapie bij juveniele absence-epilepsie. Bij diegenen die met ethosuximide of valproïnezuur werden behandeld, waren de FFF-percentages (freedom-from-failure) hoger (respectievelijk 53% en 58%) dan bij diegenen die lamotrigine kregen (29%; odds ratio met ethosuximide vs. lamotrigine, 2,66; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI], 1,65 tot 4,28; odds ratio met valproïnezuur vs. lamotrigine, 3,34; 95% BI, 2,06 tot 5,42; P<0,001 voor beide vergelijkingen). In de vooraf gespecificeerde en post-hoc analyses resulteerde ethosuximide in minder aandachtseffecten vergeleken met valproïnezuur (in week 16 en in week 20 was het percentage proefpersonen met een betrouwbaarheidsindexscore van 0,60 of hoger in de Conners' Continuous Performance Test hoger in de valproïnezuurgroep dan in de ethosuximidegroep (49% vs. 33%; odds ratio, 1,95; 95% BI, 1,12 tot 3,41; P=0,03) en de lamotriginegroep (49% vs. 24%; odds ratio, 3,04; 95% BI, 1,69 tot 5,49; P<0,001).

Ethosuximide wordt snel en volledig door de gastro-intestinale tractus geresorbeerd. De serumpiekconcentraties worden 3 tot 7 uur na toediening van een eenmalige orale dosis bereikt.
Ethosuximide is niet significant aan plasmaproteïnen gebonden, met als gevolg dat het product aanwezig is in het speeksel en het cerebrospinaal vocht in een ongeveer gelijke concentratie als in het plasma. De therapeutische concentraties in het bloed bedragen 40 tot 100 mcg/ml.
Ethosuximide wordt grotendeels gemetaboliseerd in de lever tot minstens 3 inactieve plasmametabolieten. Slechts 12 tot 20% van het product wordt in onveranderde vorm in de urine uitgescheiden.
De eliminatiehalfwaardetijd van ethosuximide bedraagt 40 tot 60 uur bij volwassenen en 30 uur bij kinderen.

Er bestaan geen voldoende, goed gecontroleerde onderzoeken over het carcinogeen potentieel, het mutageen potentieel en de verslechtering van de vruchtbaarheid voor dit product.

Ethosuximide kan morfologische en functionele leverstoornissen bij dieren veroorzaken.

Natriumcitraat, natriumbenzoaat, natriumsaccharine, citroenzuur monohydraat, sucrose, glycerol, synthetische frambozenolie (der. 42/855), gezuiverd water q.s. ad 5 ml.

Niet van toepassing.

3 jaar.

Bij kamertemperatuur bewaren (15 tot 25°C).
De uiterste gebruiksdatum wordt gedrukt op de verpakking naast het letterwoord EXP.

Glazen flessen van 200 ml en 240 ml met een maatbeker gegradueerd tot 15 ml.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

De benodigde hoeveelheid dient met behulp van de in de verpakking meegeleverde maatbeker afgemeten te worden .

A. Datum van eerste verlening: 13/06/1962
B. Datum van laatste verlenging: