• Aan patiënten met een verminderde leverfunctie geeft men geen rifampicine tenzij in noodgevallen. In dit geval moet men voorzichtig zijn en een strenge medische controle verzekeren.

Bij deze patiënten moet men een zorgvuldige controle van de leverfunctie uitvoeren, in het bijzonder van SGPT (ALT) en SGOT (AST) alvorens men de behandeling start en deze controle herhalen elke 2 tot 4 weken tijdens de behandeling.
Men moet met Rifadine stoppen wanneer zich tekenen voordoen van een hepato-cellulaire afwijking.

• Er werden gevallen van matige tot ernstige cholestasis gemeld bij een behandeling met rifampicine. Patiënten moeten er op gewezen worden onmiddellijk hun arts te contacteren mochten ze symptomen ondervinden zoals jeuk, zwakte, verminderde eetlust, misselijkheid, braken, buikpijn, geel worden van de ogen of de huid of donkere urine. Indien cholestasis wordt bevestigd, moet Rifadine gestopt worden.

• In het begin van de behandeling kan in sommige gevallen een hyperbilirubinemie voorkomen, die het gevolg is van een competitie op cellulair niveau van rifampicine en bilirubine bij uitscheiding via de lever.

Eén enkel testrapport dat een geïsoleerde verhoging van bilirubine en/of transaminasen aangeeft, vormt op zichzelf geen indicatie om de behandeling te stoppen. Bij voorkeur moet men de beslissing nemen na herhaling van de tests, en gebaseerd op de evolutie van de bilirubine en/of transaminase-spiegels samen met de klinische situatie van de patiënt.

• Bij volwassenen behandeld met rifampicine voor tuberculose moet vooraf een controle van de leverenzymen, het bilirubine en het serumcreatinine en een telling van de bloedcellen en van de bloedplaatjes worden uitgevoerd. De patiënten moeten vervolgens tenminste om de maand teruggezien worden met specifieke navraag naar symptomen geassocieerd aan de bijwerkingen. Alle patiënten met afwijkingen moeten gevolgd worden, zo nodig met laboratoriumtests.

• Er werd melding gemaakt van fulminante hepatitis bij patiënten die isoniazide samen met rifampicine namen of die een behandeling begonnen waren met deze therapeutische associatie kort na algemene anesthesie, in het bijzonder met halothaan (zie rubriek 4.5).

• Het is aan te raden een strikt medisch toezicht te houden bij een onderbroken toediening (d.i. toediening minder dan 2 tot 3 maal per week) vermits het optreden van immuno-allergische reacties (zie rubriek 4.8) mogelijk is.

Men moet de patiënt wijzen op de gevaren van het onderbreken van de behandeling, gezien de mogelijkheid van hogergenoemde verwikkelingen.

• Rifampicine bezit, zoals lager vermeld wordt, enzyminducerende eigenschappen die het metabolisme van endogene substraten kunnen verhogen, met inbegrip van bijnier­hormonen, schildklierhormonen en vitamine D.

Tijdelijke verergering van porfyrie, die in enkele geïsoleerde gevallen werd gemeld, werd in relatie gebracht met de toediening van rifampicine als gevolg van de inductie van het delta-amino-levulinezuursynthetase.

• Rifampicine kan een vitamine K-afhankelijke coagulopathie en ernstige bloeding veroorzaken (zie rubriek 4.8). Het is aangewezen bij patiënten met een bijzonder risico op bloeding het optreden van een coagulopathie te monitoren. De toediening van vitamine K-supplement moet overwogen worden indien nodig (vitamine K-deficiëntie, hypoprothrombinemie).

• Rifadine 600 mg I.V. poeder en oplosmiddel voor oplossing voor infusie is uitsluitend bedoeld voor intraveneuze toediening. Het mag niet intramusculair of subcutaan worden toegediend. Elke extravasatie tijdens de injectie moet vermeden worden. Lokale irritatie en ontsteking door extravasculaire infiltratie van het infuus werden waargenomen. In dergelijk geval moet het infuus gestopt en op een andere plaats hervat worden.

• De behandeling moet stopgezet worden bij patiënten met ernstige huidreacties, hematologische reacties (zoals purpura of hemolytische anemie), reacties van het type immuno-allergisch griepaal syndroom, oligurie of manifeste tekens van hepatocellulaire aantasting (zie rubriek 4.8). Na de stopzetting van het geneesmiddel moet de patiënt op individuele basis behandeld worden, afhankelijk van de klinische toestand.
• Er werden gevallen van ernstige huidreacties met blaren, zoals het Stevens-Johnsonsyndroom (SJS), toxische epidermale necrolyse (TEN) en acute veralgemeende exanthemateuze pustulose (AGEP) gemeld bij het gebruik van rifampicine. Als tekenen of symptomen van AGEP, SJS of TEN aanwezig zijn, moet de behandeling met rifampicine onmiddellijk stopgezet worden.

• DRESS

Ernstige, systemische overgevoeligheidsreacties, waaronder ook fatale gevallen, zoals het DRESS-syndroom (Geneesmiddelreactie met eosinofilie en systemische symptomen) zijn waargenomen tijdens behandeling met middelen tegen tuberculose (zie rubriek4.8). Het is belangrijk op te merken dat vroege manifestaties van overgevoeligheid, zoals koorts, lymfadenopathie of biologische stoornissen (zoals eosinofilie, leverstoornissen) aanwezig kunnen zijn zelfs wanneer er geen huiduitslag merkbaar is. Indien dergelijke tekenen of symptomen aanwezig zijn, dient de patiënt geadviseerd te worden onmiddellijk contact op te nemen met zijn/haar arts.
Rifadine dient te worden stopgezet indien er geen alternatieve etiologie gevonden kan worden voor de tekenen en symptomen.

Rifampicine is een goed gekarakteriseerde en krachtige inductor van geneesmiddelmetaboliserende enzymen en transporters en kan daardoor de gelijktijdige blootstelling aan, veiligheid en werkzaamheid van het geneesmiddel verminderen of verhogen (zie rubriek 4.5). Daarom moeten mogelijke geneesmiddelinteracties overwogen worden bij de aanvang of stopzetting van de behandeling met rifampicine. Patiënten moet worden aangeraden geen andere geneesmiddelen te gebruiken zonder medisch advies. Er dient een beoordeling van gelijktijdige geneesmiddelen te worden uitgevoerd bij het starten van behandeling met rifampicine. Gelijktijdig gebruik van rifampicine met geneesmiddelen die gevoelige substraten zijn van bepaalde metaboliserende enzymen of transporters (zie rubriek 4.5) moet over het algemeen vermeden worden als hun therapeutische effect van groot belang is voor de patiënt, en als dosisaanpassingen niet gemakkelijk kunnen worden uitgevoerd op basis van het monitoren van werkzaamheid of plasmaconcentraties.

• Paradoxale geneesmiddelenreactie

Na aanvankelijke verbetering van tuberculose onder behandeling met Rifadine, kunnen de symptomen weer verergeren. Bij getroffen patiënten is klinische of radiologische verslechtering van bestaande tuberculeuze laesies of de ontwikkeling van nieuwe laesies gedetecteerd. Dergelijke reacties zijn waargenomen binnen de eerste paar weken of maanden na aanvang van de tuberculosebehandeling. Kweken zijn meestal negatief en dergelijke reacties duiden meestal niet op falen van de behandeling.
De oorzaak van deze paradoxale reactie is nog onduidelijk, maar een bovenmatige immuunreactie wordt vermoed als mogelijke oorzaak. Indien een paradoxale reactie wordt vermoed, moet indien nodig een symptomatische therapie worden gestart om de buitensporige immuunreactie te onderdrukken. Verder wordt voortzetting van de geplande tuberculose-combinatietherapie aanbevolen.
Patiënten moeten worden geadviseerd onmiddellijk medisch advies in te winnen als hun symptomen verergeren. De symptomen die optreden, zijn meestal specifiek voor de aangetaste weefsels. Mogelijke algemene symptomen zijn hoesten, koorts, vermoeidheid, kortademigheid, hoofdpijn, verlies van eetlust, gewichtsverlies of zwakte (zie rubriek 4.8).

• Interstitiële longziekte (interstitial lung disease, ILD)/pneumonitis:
  Er zijn meldingen geweest van ILD of pneumonitis bij patiënten die rifadine kregen voor de behandeling van tuberculose (zie rubriek 4.8). ILD/pneumonitis is een mogelijk fatale aandoening. Er dient een zorgvuldige beoordeling te worden uitgevoerd van alle patiënten met een acuut begin en/of onverklaarbare verergering van pulmonale symptomen (dyspneu gepaard gaand met droge hoest) en koorts om de diagnose ILD/pneumonitis te bevestigen. Als ILD/pneumonitis wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met rifadine voorgoed worden stopgezet in geval van ernstige manifestaties (respiratoir falen en acuut ademhalingsnoodsyndroom) en moet indien nodig een passende behandeling worden gestart.

• Rifampicine kan een verkleuring (geel, oranje, rood, bruin) van de tanden, urine, fluimen en tranen veroorzaken; de patiënt moet hiervoor gewaarschuwd worden. Zachte contactlenzen kunnen blijvend verkleurd worden.

• Rifadine bevat natrium

Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per capsule/flacon, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

Farmacodynamische interacties

Wanneer rifampicine gelijktijdig wordt toegediend met de combinatie saquinavir/ritonavir, wordt de kans op hepatotoxiciteit verhoogd. Daarom is gelijktijdig gebruik van rifampicine met saquinavir/ritonavir gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).

De hepatotoxiciteit van isoniazide en halothaan wordt verhoogd door rifampicine. Gelijktijdig voorschrijven van andere enzym-inductoren, bijvoorbeeld tijdens een algemene anesthesie, verhoogt de toxiciteit van de associatie isoniazide-rifampicine nog meer. De anesthesist moet steeds op de hoogte worden gebracht van de toediening van deze geneesmiddelen. Gelijktijdige toediening van rifampicine en halothaan moet vermeden worden. Patiënten die tegelijk met rifampicine en isoniazide worden behandeld, moeten bijzonder gevolgd worden voor hepatotoxiciteit (zie rubriek 4.4).

Het gelijktijdig gebruik van rifampicine met andere antibiotica die een vitamine K-afhankelijke coagulopathie veroorzaken, zoals cefazoline (of andere cefalosporines met N-methylthiotetrazol-zijketen) moet worden vermeden, omdat dit kan leiden tot ernstige stollingsstoornissen met een mogelijk fatale afloop (vooral bij hoge doses).

Farmacokinetische interacties

Effecten van rifampicine op andere geneesmiddelen

Rifampicine is een krachtige inductor van geneesmiddelmetaboliserende enzymen en eiwittransporters. Enzymen en eiwittransporters die, volgens meldingen, beïnvloed werden door rifampicine zijn onder andere cytochromen P450 (CYP) 1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19 en 3A4, UDP-glucuronyltransferasen (UGT), sulfotransferasen, carboxylesterasen, en eiwittransporters, waaronder P-glycoproteïne (P-gp) en multidrug resistentie-geassocieerde proteïne 2 (MRP2). De meeste geneesmiddelen zijn substraten voor een of meer van deze enzymen of eiwittransporters. Daarom kan rifampicine het metabolisme versnellen en de activiteit van bepaalde gelijktijdig toegediende geneesmiddelen verminderen of de activiteit verhogen van een gelijktijdig toegediende pro-drug (wanneer metabolische activatie vereist is). Het heeft de potentie om klinisch belangrijke geneesmiddelinteracties met vele geneesmiddelen en in veel geneesmiddelklassen voort te zetten (zie tabel 1). Dit kan leiden tot subtherapeutische plasmaconcentraties van de geneesmiddelen die gelijktijdig worden toegediend met rifampicine, hetgeen het effect van deze geneesmiddelen kan verminderen of zelfs volledig neutraliseren. Er bestaat ook een risico op verhoogde vorming van actieve metabolieten. Om optimale therapeutische bloedwaarden te behouden, kunnen doseringen van geneesmiddelen moeten worden aangepast bij het starten of stoppen van gelijktijdige toediening van rifampicine.

Geneesmiddelen die worden geëlimineerd door metabolisme of actieve secretie in de lever of nieren mogen alleen gelijktijdig met rifampicine worden gebruikt als de plasmaspiegels van deze geneesmiddelen kunnen worden gemeten of als de klinische respons of bijwerkingen kunnen worden gecontroleerd en aangewend voor adequate dosisaanpassingen. Het enzyminducerende effect van rifampicine bereikt het maximum binnen 10 dagen en neemt af gedurende 2 weken of meer na stopzetting van de behandeling met rifampicine. Daarom moet regelmatige follow-up worden uitgevoerd gedurende de eerste 2-3 weken na de start van de behandeling met rifampicine, bij veranderingen in de dosis rifampicine en gedurende 2-3 weken na terugtrekking van de behandeling met rifampicine. Als de dosis van een beïnvloed geneesmiddel verhoogd wordt, moet het risico op aanzienlijk verhoogde plasmaconcentraties van dit geneesmiddel worden gecontroleerd bij terugtrekking van rifampicine.

Rifampicine remt OATP1B1 (een opnametransporter in de lever), hetgeen kan leiden tot een afname van de hepatische eliminatie van substraten voor deze transporter. De klinische relevantie hiervan is onduidelijk en bovendien wordt het effect tegengewerkt door het inducerende effect van rifampicine.

Enkelvoudige dosis rifampicine heeft ook aangetoond dat het voor de lever-specifieke organische anion opname transporters  OATP1B1 en OATP1B3 in vitro en in vivo te inhiberen. Bijvoorbeeld, na een enkele 600 mg intraveneuze dosis rifampicine, een aanzienlijke stijging in de totale plasma AUCs van de OATP1B substraten, atorvastatin zuur (6,8 ± 2,4-voudige toename), 2-hydroxy-atorvastatin zuur (6.8 ± 2.5-voudige toename), en 4-hydroxy-atorvastatin zuur (3,9 ± 2,4-voudige toename) werden gemeld. Gezien het feit dat rifampicine ook fungeert als een potente inductor van bovengenoemde geneesmiddelenmetaboliserende enzymen en transporters, is het uiteindelijke effect op het metabolisme van gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen die bisubstrates zijn (substraten voor enzymen/transporters waarvoor rifampicine een inducer is en tegelijkertijd substraten voor OATP1B1/ATP1B3 zijn) onbekend. Daarom wordt nauwe monitoring van bijwerkingen aangeraden.

In combinatie met rifampicine met een ander geneesmiddel moet de productinformatie van het andere geneesmiddel altijd worden geraadpleegd met betrekking tot het risico op interactie met inductoren. Hieronder volgen specifieke, onvolledige, aanbevelingen voor sommige geneesmiddelcombinaties.

Als de wijze van toediening van rifampicine verandert van oraal naar intraveneus of vice versa, kan het interactie-effect verschillen als het gaat om inductie van CYP3A4 en P-gp. Als de dosis is getitreerd voor een van de toedieningsmethoden, moet de dosis mogelijk opnieuw worden getitreerd.

De lijst met geneesmiddelinteracties (drug-drug interactions, DDI’s) die in de tabel hieronder is weergegeven, is niet volledig en de zorgverleners dienen de SPK van het combinatiegeneesmiddel te raadplegen op het risico op interactie met de inductor en/of met een OATP1B-remmer.

Tabel 1 Effecten van gelijktijdig toegediende rifampicine op geneesmiddelen, op geneesmiddelenklassen of op transporter substraatgeneesmiddelen in klinische studies

 afname, ↑ : toename

* Het overzicht is enkel bedoeld als voorbeeld en is niet volledig
^a en verhouding van gemiddeld 6 uur plasmaconcentraties van geneesmiddel tot metaboliet (cafeïne/paraxanthine verhouding),
^b AUC van substraatgeneesmiddel
^c mediane AUC van substraatgeneesmiddel
^d verhouding van de gemiddelde AUC-waarden van geneesmiddel tot metaboliet (omeprazol/hydroxyomeprazol verhouding)

Effecten van andere geneesmiddelen op rifampicine en andere geneesmiddeleninteracties

• Er werd aangetoond dat antacida interfereren met de absorptie van rifampicine. De dagelijkse dosis rifampicine moet ten minste 1 uur vóór de inname van een antacidum worden toegediend.

• Wanneer rifampicine samen wordt genomen met para-aminosalicylzuur (P.A.S.) kunnen de serumspiegels van rifampicine dalen. Daarom moeten deze geneesmiddelen met een tussentijd van minstens 4 uur ingenomen worden

• Bij gelijktijdige toediening is er een daling van de concentratie van atovaquone en een stijging van de concentratie van rifampicine.

• Gelijktijdig gebruik van paracetamol en rifampicine kan het risico op hepatotoxiciteit verhogen.

Interacties met diagnostiche en laboratoriumtesten:

• Er werd aangetoond dat therapeutische spiegels van rifampicine de gebruikelijke microbiologische bepalingen van foliumzuur en van vitamine B₁₂ in serum inhiberen. Vandaar dat men andere bepalingsmethoden in overweging moet nemen.

• Er werd melding gemaakt van een tijdelijke verhoging van BSP en van de bilirubine bloedspiegel (zie rubriek 4.4). Deze bepalingen moeten daarom worden uitgevoerd vóór de ochtendinname van rifampicine.

• Het gebruik van rifampicine kan een invloed hebben op tests voor het opsporen van opiaten op basis van de methode KIMS (Kinetic Interaction of Microparticles on Solution). Bevestigingstests zoals gaschromatografie of massaspectrometrie moeten uitgevoerd worden.

• Rifampicine kan de uitscheiding via de gal verminderen van contraststoffen die in de radiologie gebruikt worden om de galblaas te visualiseren. Dit onderzoek moet daarom worden uitgevoerd vóór de ochtendinname van rifampicine.

Zwangerschap
Rifampicine gaat doorheen de placentabarrière en verschijnt in het navelstrengbloed: het effect van rifampicine of van andere tuberculostatica op de foetus is evenwel niet gekend (zie ook rubriek 5.3).
Er zijn geen gekende gegevens betreffende het mogelijke effect op de vruchtbaarheid op lange termijn.
Er werden geen goed gecontroleerde studies uitgevoerd met rifampicine bij zwangere vrouwen.
Daarom is het aan te raden om rifampicine niet te gebruiken bij zwangere vrouwen of vrouwen die zwanger zouden kunnen worden behalve wanneer het mogelijke voordeel het eventuele risico voor de foetus rechtvaardigt.

Wanneer rifampicine wordt toegediend tijdens de laatste weken van de zwangerschap, kunnen postnatale bloedingen bij moeder en kind optreden; hiervoor is vitamine K een aangewezen behandeling. Als het middel in het laatste trimester moet worden gebruikt, moeten dan ook passende coagulatietests worden uitgevoerd.

Borstvoeding
Rifampicine wordt uitgescheiden in de moedermelk. De zuigeling mag geen moedermelk krijgen indien zijn moeder rifampicine neemt, tenzij de arts vindt dat het mogelijke voordeel opweegt tegen het eventuele risico voor de zuigeling.

Er is geen onderzoek verricht met betrekking tot de effecten op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.

Nausea, braken, abdominale pijn, pruritus, hoofdpijn en toegenomen lethargie zullen zich waarschijnlijk kort na een acute inname voordoen. In geval van een ernstige aantasting van de lever kan bewustzijnsverlies optreden. Een tijdelijke toename van de leverenzymen en/of van bilirubine kan zich voordoen. Een bruin-rode of oranje verkleuring van de huid, van de urine, van het speeksel, van de tranen en van de feces zal zich voordoen, waarvan de intensiteit afhankelijk is van de ingenomen dosis.

Bij kinderen werd ook faciaal of periorbitaal oedeem gemeld. Hypotensie, sinustachy­cardie, ventriculaire aritmie, convulsies en hartstilstand werden in bepaalde gevallen met fatale afloop gemeld.

De acute letale of minimale toxische dosis werd niet duidelijk vastgesteld. Gevallen van niet-fatale acute overdosering bij volwassenen met dosissen van 9 tot 12 g rifampicine werden evenwel gemeld. Gevallen van acute fatale overdosering bij volwassenen werden gemeld met dosissen van 14 tot 60 g. In bepaalde van deze gevallen was er ook sprake van alcoholisme of antecedenten van alcoholisme. Gevallen van niet-fatale overdosering bij kinderen van 1 tot 4 jaar werden gemeld met dosissen van 100 mg/kg in één of twee toedieningen.
Alhoewel dit bij mensen nooit werd aangetoond, wijzen dierstudies op een mogelijke neuro-depressieve actie bij gebruik van zeer hoge doses rifampicine.

Bij een overdosering van rifampicine moet men zo snel mogelijk een maagspoeling uitvoeren. Een intensieve ondersteuningsbehandeling moet worden ingesteld en de afzonderlijke symptomen moeten worden behandeld van zodra ze optreden. Een anti-emetische behandeling kan noodzakelijk zijn voor de behandeling van ernstige nausea en braken. Een actieve diurese is aangewezen om de excretie van het middel te bevorderen. Bij bepaalde patiënten kan een hemodialyse aanbevolen zijn.

Farmacotherapeutische categorie: tuberculostatica, ATC-code: J04AB02.

Rifampicine is een eerste keuze tuberculostaticum.

Spectrum:
Rifampicine is specifiek actief bij snelgroeiende extra-cellulaire organismen, maar vertoont tevens een intracellulaire bactericide activiteit en een bactericide activiteit tegenover Mycobacterium tuberculosis met trage en intermitterende groei. Het is ook actief tegenover M. avium complex, M. kansasii en M. leprae.

In vitro is rifampicine actief tegenover verschillende Gram-positieve en Gram-negatieve micro-organismen.
Volgende soorten zijn gevoelig:
Staphylococcus aureus, S. epidermidis, Streptococcus pyogenes, Neisseria gonorrhoeae, N. meningitidis, Haemophilus influenza, Proteus spp., Escherichia coli, Brucella spp. en Legionella pneumoniae.

Zowel penicillinase-producerende als niet-penicillinase-producerende kiemen evenals de stafylokokken die resistent zijn tegenover bèta-lactam antibiotica, zijn gevoelig voor rifampicine.

Type van resistentie:

• In vitro en in vivo werd een natuurlijke en een verworven resistentie waargenomen bij Mycobacterium tuberculosis en bij de meeste bacteriën die normaal gevoelig zijn.

Tot op heden werd geen melding gemaakt van overdraagbare plasmidegebonden resistentie noch van een inactiverend enzyme.

• De resistentie is van het chromosomale type en ontstaat in één stap.

• Afwezigheid van kruisresistentie met andere antibiotica-families.

• Resistente stammen van micro-organismen die oorspronkelijk gevoelig waren, ontwikkelen zich minder snel als men rifampicine in associatie met andere middelen toedient.

Werkingsmechanisme:
Rifampicine inhibeert de activiteit van het DNA afhankelijk RNA-polymerase op het niveau van gevoelige cellen.
Het reageert specifiek met het RNA-polymerase van de bacteriën, maar het remt dit enzyme niet bij zoogdieren.

Rifampicine dringt binnen in de fagocyten en oefent daar zijn bactericide activiteit uit.

Absorptie
Rifampicine wordt goed geresorbeerd vanuit de maag en het duodenum. De resorptie is 100%. De absorptie van rifampicine vermindert indien het wordt ingenomen samen met voedsel of antacida.

Maximale serumconcentraties van de orde van 10 µg/ml worden gevonden ongeveer 2 tot 4 uur na toediening van een dosis van 10 mg/kg lichaamsgewicht en in een lege maag.

Distributie
Rifampicine wordt in hoge mate verdeeld in het organisme en het is in therapeutisch doeltreffende concentraties aanwezig in verschillende organen en vloeistoffen van het lichaam, het cerebrospinale vocht inbegrepen.
De eitwitbinding van rifampicine is ongeveer 80%. Het grootste gedeelte van de vrije fractie is niet geïoniseerd en verspreidt zich dus vrij in de weefsels.

Biotransformatie
Na resorptie wordt rifampicine snel geëlimineerd in de gal en volgt er een entero-hepatische circulatie.
Tijdens dit proces ondergaat rifampicine een progressieve desacetylatie, zodanig dat het geneesmiddel in de gal praktisch volledig onder de gedesacetyleerde vorm voorkomt na een periode van 6 uur. Deze metaboliet behoudt in essentie zijn volledige antibacteriële activiteit.
Als gevolg van deze desacetylatie, wordt de intestinale reabsorptie verminderd en de eliminatie vergemakkelijkt.

Eliminatie
Tot 30% van de dosis wordt via de urine uitgescheiden waarvan ongeveer de helft in onveranderde vorm.

Bij normale personen is de biologische halfwaardetijd van rifampicine in serum ongeveer 3 uur na toediening van een dosis van 600 mg en ongeveer 5,1 uur na toediening van een dosis van 900 mg.

Bij herhaalde toediening, vermindert de halfwaardetijd en bereikt waarden in de orde van 2 tot 3 uur.

Speciale populaties

Nierinsufficiëntie
Aan een dosis tot 600 mg per dag, is er geen verschil ij in de halfwaardetijd bij patiënten met nierinsufficiëntie, daarom is er geen enkele aanpassing van de posologie vereist.

Teratogeniciteit
Men heeft aangetoond dat rifampicine teratogeen is bij knaagdieren wanneer het wordt toegediend in grote hoeveelheden.

Rifadine 150 mg capsules, hard
Inhoud capsule: maïszetmeel, magnesiumstearaat.
Capsule zelf: erythrosine, gelatine, indigotine, titaniumdioxide.

Rifadine 300 mg capsules, hard
Inhoud capsule: maïszetmeel, magnesiumstearaat.
Capsule zelf: erythrosine, gelatine, indigotine, titaniumdioxide.

Rifadine 600 mg I.V. poeder en oplosmiddel voor oplossing voor infusie
Injectieflacon met poeder: natriumformaldehydesulfoxalaat, natriumhydroxide.
Ampul met oplosmiddel: water voor injecties.

Rifadine 150 mg en 300 mg capsules, hard
Niet van toepassing.

Rifadine 600 mg I.V. poeder en oplosmiddel voor oplossing voor infusie
Men mag geen andere geneesmiddelen in de infusie mengen.

Rifadine 150 mg en 300 mg capsules, hard
3 jaar.

Rifadine 600 mg I.V. poeder en oplosmiddel voor oplossing voor infusie
Poeder
3 jaar

Verdunde Oplossing
Houdbaarheid na reconstitutie:
In water voor injecties (bijgeleverde ampul) : 30 uur

Houdbaarheid na verdunning:

• Na reconstitutie in water voor injecties en daaropvolgende verdunning in glucose 5 %: 8 uur
• Na reconstitutie in water voor injecties en daaropvolgende verdunning in NaCl 0,9%: 6 uur

Bewaren beneden 25°C.

Rifadine 150 mg capsules, hard
Blisterverpakking (PVC/Alu)
Dozen met 16 en 100 capsules

Rifadine 300 mg capsules, hard
Blisterverpakking (PVC/Alu)
Dozen met 8 en 50 capsules

Rifadine 600 mg I.V. poeder en oplosmiddel voor oplossing voor infusie
Poeder: Injectieflacon van 20 ml in kleurloos type I glas voorzien van een grijze bromobutylelastomeer stop, een aluminiumsluiting en een hemelsblauwe plastic ‘flip-off’ capsule.

Oplosmiddel: ampul in kleurloos type I glas met 10 ml oplosmiddel.

Dozen met 1 injectieflacon met poeder + 1 ampul met oplosmiddel en met 10 injectieflacons met poeder + 10 ampullen met oplosmiddel.
Uitsluitend bestemd voor hospitaalgebruik.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

Gebruiksaanwijzing (I.V.):

Reconstitueer het gevriesdroogde poeder door 10 ml steriel water voor injectie in een flesje te mengen met 600 mg rifampicine voor injectie. Draai het mengsel in het flesje rustig rond om het antibioticum te laten oplossen. De resulterende oplossing bevat 60 mg rifampicine per ml en is tot maximaal 30 uur stabiel bij kamertemperatuur. Voorafgaand aan toediening verwijdert u uit de gereconstitueerde oplossing een volume dat gelijk is aan de berekende hoeveelheid rifampicine die moet worden toegediend, en verdunt u deze hoeveelheid met 500 ml infusieoplossing. Wanneer het poeder volledig opgelost is en het schuim verdwenen, moet men onmiddellijk de oplossing verdunnen met 500 ml 5% glucose-oplossing (voor 600 mg rifampicine) of bij gebrek daaraan, in fysiologisch serum.
Men mag geen andere geneesmiddelen in de infusie mengen. Goed mengen en toedienen via infusie in een tempo waarin de volledige infusiehoeveelheid kan worden opgenomen in maximaal 3 uur.

Verdunningen met 5% glucoseoplossing voor injectie (D5W) zijn tot maximaal 8 uur stabiel bij kamertemperatuur en dienen binnen dit tijdsbestek worden voorbereid en gebruikt. Na die tijd kan rifampicine gaan neerslaan in de infusieoplossing. Verdunningen met een reguliere zoutoplossing zijn tot maximaal 6 uur stabiel bij kamertemperatuur en dienen binnen dit tijdsbestek worden voorbereid en gebruikt. Andere infusieoplossingen worden niet aanbevolen.

Datum van eerste vergunning:
Rifadine 150 mg capsules, hard: 01-08-1969
Rifadine 300 mg capsules, hard: 01-03-1973
Rifadine 600 mg I.V. poeder en oplosmiddel voor oplossing voor infusie:
23-06-1982

Datum van hernieuwing van de vergunning: 18-07-2008